Филмови за секој!

Ако го читаш ова, тогаш е предупредување за тебе. Секој збор што го читаш од овој бескорисно потрошен простор е уште една секунда од твојот живот. Зарем немаш да правиш други работи? Дали твојот живот е толку празен така што немаш подобар начин да ги потрошиш овие моменти? Или си толку импресиониран со авторитетот на кој му даваш почит и доверба на сите кои го бараат тоа од тебе? Дали читаш се што треба да читаш? Дали размислуваш за се што треба да мислиш? Купуваш се што ти е кажано дека треба да го сакаш? Излези од твојот дом…. Запознај член од спротивниот пол…. Престани со претераниот шопинг и мастурбација… Дај отказ на работа… Започни борба… Докажи дека си жив… Ако не ја докажеш својата хуманост ќе станеш статичен… Ти беше предупреден… Тајлер!

Се прашувам себеси некогаш, дали она кон што се стремиме е наша искрена определба, желбата да имаш стан на Менхетен со најскапиот мебел, достојно работно место, да пиеш Старбакс кафе секој ден, сајбер просторот да ти биде брендиран од Ејпл или Мајкрософт, да се облекуваш и изгледаш како што Келвин Клајн или Томи Хилфигер сакаат, да се трудиш да изгледаш како нивните патетични роботи-модели со рок на траење, да размислуваш како мнозинството со цел да се вклопиш себеси во овој свет и да бидеш прифатен како нормален…

Fight Club ги носи одговорите на сите овие прашања што ги мачат оние кои себеси се наоѓаат изгубени во лавиринтот на животот и покрај тоа што го оствариле она што општеството го барало од нив. Ние луѓето сме природни суштества, размислуваме, чуствуваме, бараме да бидеме разбрани од другите во нашата подсвест, тоа е нашата природа, да се бунтоваме против се она што пробува да не зароби користејќи ја нашата алчност за материјалното, користејќи не како потрошувачи, конзумери на се што е создадено за нас со цел да не направи вредни за нашето постоење.

Во еден момент на човек му доаѓа преку глава од сите тие таканаречени успеси наоѓајќи се себеси потрошен, искористен и фрлен на дното, резултатот очекуван… инсомнија. Но неспиењето со месеци не е болка, ракот на тестиси е болка, да се биде свесен дека имаш уште денови за живеење е болка… Блиската средба и делењето на емоции со луѓе кои го изгубиле најважниот извор на машкост, луѓе кои се свесни дека утре ќе ги нема, го прави човек среќен дека неговиот проблем е некоја си смешна инсомнија.

Едвард Нортон е пример на кој било човек бидејќи во филмот не е именуван како лик кој станува свесен за тоа колку е површен животот насочен кон професионален успех притоа занемарувајќи ја својата емотивна состојба која е почеток на се, она што не прави нас различни од вештачкото. Неговото еволуирање започнува при посета на групите за поддршка откривајќи се себеси како личност, наоѓа утеха и разбирање во луѓе кои веќе ја изгубиле и последната надеж. Се е во ред се до моментот кога ја запознава за прв пат Марла Сингер, девојката која ќе стане негов најголем кошмар, но во исто време и единствена светла точка на надеж во неговиот подсвесен свет. Неговиот нов интимен свет ќе биде разоткриен, неговата внатрешна интима разголена и како резултат на тоа тој продолжува со процесот на еволуција, создавајќи свое второ јас, прикажано во филмот како Тајлер Дурден кој го игра Бред Пит. Неслучајно Бред Пит бил одбран за оваа улога, бидејќи секое машко човечко суштество во себе сака да изгледа како него, да биде доминантен и самоуверен во себеси и своите определби. Неговиот лик е целосна креација на Едвард Нортон и претставува се она што тој сакал да биде а не е, интелегентен, добар изглед, комотен и флексибилен, со бунтовно размислување и реакции против се она што е наметнато, бестрашен, бескомпромисен, храбар и одлучен. Во тој процес на развиток на неговата психичка сила тој ги вади на површина сите негови подсвесни состојби и кога ќе го достигне максимумот се префрлува на друго ниво на дејствување, прикажано во филмот на начин на кој на почеток се самозадоволува себеси како вработен на неколку места кои му овозможуваат да прави ред работи интересни за него, како на пример можноста да уфрлува порнографски елементи во фамилијарни филмови на кино проекции, што е случај и во самиот филм, бидејќи на крајот на секоја сцена се појавува порнографски сегмент кои се забележливи доколку се обрати посебно внимание и секако гледање на филмот неколку пати. Но тој не застанува тука, неговата желба за одмазда кон сето она што го направило роб на својот живот станува се поголема и резултира со губење контрола врз себеси, врз своето второ јас.

Името Fight Club е доста автентично за филмот, првите две правила на боречкиот клуб се да не зборуваш за боречкиот клуб, тоа е она што те прави различен од другите, она на што треба да си горд дека си член, да се чуствуваш посебен, да ги победиш сите стравови кои ти пречат во развојот и во барањето на себеси, бидејќи не е можно да знаеш за себеси ако не си бил во борба, ако не научиш да губиш и уживаш во тоа како да си победил. Но сепак во исто време мора да внимаваш да не ја испуштиш контролата од раце, мора да ги анализираш работите од повеќе гледни точки, да си свесен ако си претерал и да го стопираш тоа што веќе си го создал макар и да уживаш во моќта бидејќи твојата вистинска личност ке биде проголтана од сето она што си сакал да си.

Филмот од критична гледна точка претставува перфекција како уметност, се си е на свое место, сцените, глумата, начинот на кој што се претставени човечките реакции на ликовите нуди многу повеќе од тоа колку што изгледа на прв поглед, целата актерска екипа се надминува себеси во многу погледи, секако дека поголем дел од заслугата има и режисерот Дејвид Финчер кој направил адаптација на истоимената новела од Чак Палахниук со мали измени со цел секој гледач кој повеќе кој помалку да се пронајде себеси во ликот на Едвард Нортон.

Fight Club се карактеризира како орудие кои ги допира оние човечки чуства за кои и самите понекогаш не сме свесни дека постојат во нас, можеби вознемирувачки начин, но сепак сосема реален, постоечки во секој од нас, не прави да се прашаме самите каде е нашиот разум во овој момент…

Насловот на овoј запис носи порака со себе за релевантноста на Pulp Fiction во филмската индустрија, неслучајно го одбрав со цел да го претставам влијанието на филмот како посебен оригинален стил, почеток и инспирација на многу други што следеа потоа.

Филмот е приказна за себеси, начинот на кој што сценариото било напишано од страна на ненадминливиот Квентин Тарантино (Quentin Tarantino), кој како мотив го искористил Амстердам, престојот од неколку месеци во главниот град на Холандија, неговата посебност како и Европската култура која е далеку пред сите други. Интересен факт е тоа што после неговото заминување оставил неплатена сметка во некој си локален видео клуб и како резултат на тоа се оддолжува со спомнување на мали ситни детали во кои Европа и покрај тоа што има исти работи како и Америка, сепак е многу поразлична, начинот на кој Европјаните уживаат во слободата ги прави Американците да им подзавидат за тоа што во Амстердам можеш да купиш пиво во Мекдоналдс, за тоа што во Америка чизбургерот е именуван како четвртина килограм месо а истиот во Париз е Кралски оброк со сирење и ред други работи… се поради некои безмислени причини како на пример метричкиот систем.

Pulp во превод би било мека, влажна, безлична, маса од материја или магазин или книга со мрачна, нападлива содржина која е испечатена на сурова хартија. Ова детално објаснување на почетокот од филмот претставува вовед кон тоа што следува понатаму, начинот на кој што сцените се обработени и поврзани меѓу себе додава посебен шмек на филмот и покрај тоа што самата приказна е измислена но и секако не невозможна во реалниот свет. Воведот на филмот не запознава со екстремна двојка навлечена на ограбување специфични места, разговорот кој го водат ги прави оригинални во своите размислувања од каде се гледа дека Тарантино обрнал доста внимание на психологијата на неговите ликови, паметни во својата сфера сепак игнорантни спрема се друго што не е интересно за нив, типични Американци. Музиката претставува свое посебно шоу и за тоа говори фактот што Тарантино го изразува на саундтрекот од филмот, каде говори за тоа дека најважна работа според него била музиката во воведната сцена и за тоа посветил големо време слушајќи и селектирајќи адекватна музичка подлога за почетокот на филмот, бидејќи според него тоа е она што ги освојува гледачите, а и филмот е доказ сам посебе за тоа.

Опишан е односот на двајца платени убијци, нивните размислувања за животот, нивните внатрешни борби со нивната совест, вербата, љубовта и ред други работи што ги прави оригинални и посебни од сите други слични ликови во други филмови. Посебно место има делот кој Семјуел Л Џексон (Samuel L Jackson) го интерпретира пред да убие ладнокрвно неколку души, иако делува и се спомнува дека е дел од Библијата, сепак бил измислен од страна на Тарантино и Џексон специјално за филмот со цел да се претстави убивањето на “невини” лица како добро дело, господово дело и секако дека ќе биде пресудно за сменувањето на начинот на живот на еден човек кој се бара и наоѓа себеси во суровиот свет.

Ликот на Џон Траволта (John Travolta) ја врати неговата веќе одмината слава стекната со филмовите Брилјантин (Grease) и Треска на Саботната вечер (Saturday Night Fever), играњето на платен убиец, кој верува цврсто дека тоа што го работи е тоа што тој сака навистина, убивајќи ја совеста со дрога, имајќи почит кон својот газда за цена на сопствениот живот и ред други работи го покажаа вистинскиот актерски талент на Траволта и според мене мислам дека немал подобра улога пред или после Pulp Fiction.

Брус Вилис (Bruce Willis) исто како и Самуел Л Џексон е чест учесник во филмовите на Тарантино и секогаш бил различен, поинтуитивен одколку во другите негови филмови. Неговиот лик исто така е човек кој живее на работ, заплеткан во мрачните пајажини на илегалниот бизнис од каде нема излез, но сепак цврсто уверен во своите определби успева да ги преброди сите пречки и во еден момент се гледа неговата добрина каде се враќа и му помогнува на својот смртен непријател, при тоа голтајќи ја својата гордост и со чувство на емпатија се определува да го ризикува својот живот, прикажано во сцена која оди до екстремни крајности се со цел да се извади најдоброто од ликовите. Сите негови убиства во филмот се прикажани како оправдани и заради тоа за него има среќен крај, дури и кога го убива својот противник во рингот, тој е спасен од некоја си рандом жена која го прави тоа во стил на супер херој ангел чувар.

Останатите ликови во филмот, како Ума Турман (Uma Thurman), Харви Кејтел (Harvey Keitel) се исто така постојани членови во селекцијата на Тарантино, нивните ликови биле посебно напишани само за нив и имаат свој печат во овој филм. Ума Турман со нејзината специфична појава нуди ведрина во моментите кога е на екранот, макар и кога за малку го губи својот живот поради предозираност, нејзиниот лик на самоуверена сопруга на мафијашки бос, убивајќи ја досадата на каков бил начин, иако кратко време плени со својата улога, толку блиска и достапна но сепак недопирлива. Улогата пак од друга страна на Харви Кејтел е продолжеток од претходниот филм на Тарантино Reservoir Dogs, во кратко време покажува зошто заслужува свое посебно место како актер и истото важи за Кристофер Вокен (Cristopher Walken) кој во пет минути презентира час по глума.

Севкупно, филмот претставува совршенство како склоп на сцени кои одат во неочекувани насоки, притоа вадејќи чудни но очекувани реакции од ликовите кои реакции се основата на овој филм, она што треба да биде сфатено како порака дека животот не е таков како што изгледа, дека постојат моменти кои можат да се случат и притоа самите ние не знаеме како би реагирале. Експериментирање со психолошки состојби на луѓето како индивидуи и гледање на резултатите кои пак ќе нагласам немора да бидат такви како што се прикажани во филмот но сепак многу поучни за нас гледачите и доста интересни и занимливи за тие што бараат посебна убавина во филмот како уметност.

Едноставно ремек дело!